19.11.13

EVEN LEEK HET OF IK VLOOG


Iets wat ik zelf eigenlijk nooit voor mogelijk had gehouden, is dat ik dit jaar het hardloopvirus te pakken heb gekregen. Ja écht! Al jaren is het één van mijn goede voornemens om te beginnen met hardlopen, maar op een brave poging twee jaar geleden na (toen ik na twee keer lopen spontaan trombose in mijn been kreeg (wat natuurlijk helemaal niets met elkaar te maken heeft, maar wat altijd interessant klinkt ;-), was het me nog nooit gelukt het van een voornemen naar een uitgevoerde actie te brengen.

Dit jaar is het anders. Nadat ik afgelopen januari voor het tweede jaar op rij als toeschouwer naar de halve marathon van Egmond aan het kijken was begon het behoorlijk te kriebelen. Uiteindelijk duurde het nog tot april voordat ik in actie kwam, maar ik kwam in actie! Ik downloadde het programma van Evy waarmee je in 27 lessen van niets naar 5 kilometer hardlopen wordt getraind. Dit bleek een gouden zet. Evy is Belgisch en laat ik nou net een zwak voor Belgen hebben ;-). Samen met haar aanmoedigingen ("Ik ben fier op u!"), achtergrondmuziek die hip was in 2006 en het rustige opbouwende tempo liep ik elke week een stukje verder.


In augustus is er echter een beetje de klad in gekomen. Begin september moest ik mijn scriptie weer inleveren. Mijn focus lag dus even ergens anders en ik vond dat hardlopen me te veel kostbare tijd kostte. Het was het waard natuurlijk (want JEEH!), maar ook daarna had ik een beetje moeite om de draad weer op te pakken.

Vorige week maandag was ik mijn luie gedrag beu en trok ik de hardloopschoenen weer uit de kast. Wat ik echter totaal niet verwachtte was dat ik één van mijn beste en fijnste rondjes tot dan toe liep. En dat terwijl ik dus weken niets gedaan had. Ik genoot van het lopen. Toen ik weer thuis was en onder de douche stond vroeg ik me af hoe dat nou kwam en ik denk dat de grootste verandering in mijn hoofd heeft plaats gevonden. In plaats van een bepaalde loopopdracht als oneindig en onmogelijk te zien (whaa, drie minuten achter elkaar lopen!) geloof ik nu in mezelf. Ik weet dat ik het kan. Ik weet dat ik ervan geniet én ik weet hoe trots ik ben als ik na een half uur buffelen de warme stralen van de douche op me voel.


Gisteren liep ik weer. Het ging iets minder lekker dan vorige week, maar ik ben wel weer geweest. Op het einde had ik met mezelf onderhandeld dat ik tot een bepaalde straat moest en dan voor die dag klaar zou zijn. Het laatste stukje naar huis mocht ik dus wandelen. Na twintig meter wandelen ontstond echter de gedachte dat ik nog best een klein stukje kon hardlopen. Al lopende dacht ik "ik kan ook nog wel wat harder". En daarna dacht ik "waarom doe ik niet alsof ik mijn trein moet halen?". En zo vloog ik naar huis.

1 opmerking: